Odpowiedzialność sprawcy zdarzenia za jego skutki nie sprowadza się jedynie do możliwości uzyskania zadośćuczynienia i odszkodowania.
Przepisy prawa mówią o przyznaniu uprawnionym renty wyrównawczej, uzupełniającej (art. 444 § 2 k.c.), renty tymczasowej na zwiększone potrzeby (art. 444 § 3 k.c.), a czasami jednorazowego odszkodowania, tak zwanej kapitalizacji renty (art. 447 k.c.).
Warunkiem uzyskania tych świadczeń jest sytuacja, w której poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość.
Jeżeli w chwili wydania wyroku szkody nie da się dokładnie ustalić, poszkodowanemu może być przyznana renta tymczasowa. Świadczenia te należą się poszkodowanemu jako rekompensata utrudnionego startu po wypadku oraz zwiększonych wydatków lub zmniejszonych zarobków z tego tytułu.
Dodatkowo na mocy art. 446 § 2 k.c. osoba, względem której ciążył na zmarłym ustawowy obowiązek alimentacyjny, może żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody renty obliczonej stosownie do potrzeb poszkodowanego oraz do możliwości zarobkowych i majątkowych zmarłego przez czas prawdopodobnego trwania obowiązku alimentacyjnego. Takiej samej renty mogą żądać inne osoby bliskie, którym zmarły dobrowolnie i stale dostarczał środków utrzymania, jeżeli z okoliczności wynika, że wymagają tego zasady współżycia społecznego.
